İbrətamiz hekayələr

İbrətamiz hekayələr - İmamEli.az https://imameli.az/ az İbrətamiz hekayələr - İmamEli.az DataLife Engine Gözəllik və təqva https://imameli.az/diger/hekayeler/969-gozellik-ve-teqva.html https://imameli.az/diger/hekayeler/969-gozellik-ve-teqva.html movlan Wed, 20 Sep 2023 22:56:50 +0400

Əvvəllər Nəcəfdə yaşayıb sonralar Quma köçmüş, əhli-məna alimlərindən olan mərhum Seyid Əbdülkǝrim Kəşmirinin iffətli bir xanım haqqında nəql etdiyi hekayəni burada qeyd edirik. Bu böyük alim belə buyurur:
"Eşitmişdim ki, Kərbəladan Nəcəfə gəlmiş bədəvi bir qadın, İmam Əlinin (ə) hərəmində, qızıl navalçanın altında oturub öz təsbehi ilə istixarə edərək qadınların niyyətini və işlərinin xeyirli və ya məsləhətli olub ol- madığını onlara söyləyir. Çoxlu qadınlar da istixarǝ üçün ona müraciət edirlər.Mən o qadını görməyə getdim və eşitdiklərimin doğruluğuna çox heyrətləndim. Hərəmin xidmətçilərinin birindən həmin qadını sorğu-sual etməyim üçün mənim yanıma çağırmasını xahiş etdim. Bir neçə gün- dən sonra xidmətçi həmin qadını hərəmin həyətindəki hücrələrdən birinə gətirdi. Qadına dedim: Neçə gündür qızıl navalçanın altında qadınlar üçün nə dua oxuyursan?
Dedi:
Mən onlar üçün istixarə edirəm.
Dedim:
Necə istixarə edirsən və istixarə edərkən hansı duanı oxuyursan?
Dedi:
Ağa, bu istixarə Həzrət Əbulfəzl Abbasın (ə) mənə olan inayətidir.
Sonra əlavə etdi:
Həyat yoldaşım bir qəza nəticəsində dünyadan getdi. Mən də uşaqlarımla tək qaldım. Onların bütün xərc və dolanışığı mənim öhdəmə düşmüşdü. Yoldaşımin ailəsi övladlarının ölümünü mənim ayağımın düşərli olmaması ilə əlaqələndirərək, məndən imtina etdilər. Ata və anam da maddi cəhətdən sıxıntıda olduqlarından, mənə əhəmiyyət vermədilər. Buna görə də çox əziyyətlə yaşayırdıq.Digər tərəfdən isə gənc olduğumdan, mənə yardım edə biləcək insanlar dəyərsiz yardımın qarşılığında məni əxlaqsızlığa dəvət edir, haqqımda xam xəyallara düşürdülər. Amma hər dəfə Allahın inayəti və yardımı ilə bu işdən nicat tapırdım. Bir gün pulsuzluq və aclığın şiddətindən mən də, övladlarım da həddən çox sıxıldıq, taqətimiz əlimizdən getdi. Mən, mənə edilən əxlaqsız təklifləri qəbul etmək qərarına gəldim.Həmin qərarla da evdən çıxdım. Lakin ürəyimdə bu haram əməldən narahat idim. Yol getdiyim halda uzaqdan gözüm Həzrət Abbasın (ə) nurlu günbəzinə sataşdı. Sınıq qəlblə öz-özümə dedim: "Məgər o Həzrət hacətlər qapısı deyil?! Niyə bu halda onun hərəminə getmirəm?" Əvvəlki qərarımdan döndüm.Həzrət Abbasın (ə) hərəminə getdim və o Həzrətə dedim: "Aga, siz qeyrətlisiniz, siz hacətlər qapısısınız. Əgər siz mənim dadıma çatmasanız, bəs kim mənə cavab verər? Ya cənazəm sizin hərəminizdən çıxana qǝdər burada qalacağam, ya da ki mənə bu çətin vəziyyətdən nicat verin". O qədər ağladım ki, zəifləyib yuxuladım. Yuxuda gördüm ki, Həzrət Əbulfəzl Abbas (ə) gəlib buyurdu: "Camaat üçün istixarə et, mən sənə kömək edərəm". Dedim: "Ağa, mən istixarə edə bilmirəm". Həzrət buyurdu: "Sən təsbehdən bir qədər tut, mən sənə deyərəm".
Yuxudan oyandım. Məni qəribə sevinc hissi bürümüşdü. Sanki Babul-hǝvaic hacətimi vermişdi. Yolda, hərəmin həyətində bir qadın mənimlə toqquşdu və heç bir müqəddimə etmədən dedi: "Xanım, mənim üçün istixarə edərsən?" Xeyli təəccübləndim, çünki, savadsız bir qadının istixarə etməsi mümkün deyildi.Yuxumu xatırlayıb dedim: "Bəli edərəm, amma təsbehim yoxdur". Əlini çantasına salaraq - "bu da təsbeh" deyib mənə verdi. Təsbehi aldım və bir neçə salavat göndərərək həyətdən zərihə nəzər saldım və "Ya Əbulfəzl" deyib təsbehdən bir qədər ayırdım. Birdən məndə elə bir hal baş verdi ki, onu bəyan etməkdə acizəm. Sanki biri mənə söz deyir, mən də həmin sözü qadın üçün təkrarlayırdım.O qadın mənim dediklərimdən heyrətə gəldi, dediyimi təsdiqləyərək mənə bir neçə dirhəm verdi. Şad və sevincək halda evə getdim. Ev üçün bir az ərzaq tədarük elədim.O gündən sonra hərəmin bir guşəsində oturub istixarə edirəm. Bir çox qadın mənə yaxınlaşır və mən onlar üçün istixarə edirəm. Onlar da əvəzində mənə pul verirlər. Zöhr olanda namazımı qılıb, yığılmış pula dolanışıq üçün lazım olan şeyləri alıram. Allaha həmd olsun ki, Əbulfəzl ağanın (ə) inayəti ilə güzəranımız yaxşıdır".Bu, günahdan çəkindiyinə və təqvasına görə, Həzrət Abbasın (ə) lütfünün şamil olduğu qadının hekayəsidir.]]>

Tövbə edərək Hz.Zəhranın (Ə) Nəzərinə nail oldu.

Bir cavan həyatında olmuş hadisəni danışır... ÇOX TƏSİRLİDİR.

Tehranda Bir Alim Nəql Edir Ki Mən Hər Axşam Hüseyniyədə Minbərə Gedər Dərs Deyər Mohizə Edərdim. Işim Əsasən Cavanlarla İdi. Onlarla Daha Çox Söhbət Edirdim. Bir Gün Bir Cavan Gəldi. Təqribən 30 Yaşı Olardı. Dedi Ki, Ağa Səninlə Söhbət Eləmək istiyirəm. Dedim Yaz. O İsə Yazılmalı Olmadiğini Bildirdi. Dedim Bir Şeyi Ki Yaza Bilmirsən, Dilə Gətirmək Çətin Olar. Sabah Gətirib Mənə Bir Kağız Verdi. Kağızı Oxudum, Dedim Elə Bu Mən Axtaran Cavandır...Səhər Gəlib Onu Axtarıb Hüseyniyədə Tapdım. Və Dedim ;
-"Səninlə Söhbət Etmək istiyirəm" Dedi ;
-"Onda Bir Yerdə Oturub Söhbət Edək."
Cavan dedi ;
-"Ağa Məni Necə Görürsən ?"
-"Dedim Mən Görücü Deyiləm"
Dedi ;
-"Yəni Məni Necə Tanıyırsan ?"
Dedim ;
-"Dindar Bir Şəxs Kimi". Başladı Ağlamağa Ki ;
-" Məni Tanımırsan, Mən Elə Günahkar İnsan Olmuşam ki, Heç Təsəvvürdə Edə Bilməzsən. Amma Zəhra(s.ə) Əlimi Tutdu."
Başladı Danışmağa.
-"Biz cavanlarla bir ev Tutmuşduq Ki,O Evdə Günah İşlərlə Məşğul Olurduq Cavan Qızları Aldadıb Oraya Gətirirdik. Başdan - Başa Haram İşlərlə Məşğul İdik. Nə Allah, Nə İmam, Nə Namaz, Nə Aşura Heç Nəyə İnanmırdıq. Ancaq Keyf Edən İnsanlar İdik. Məhərrəm Olanda Deyirdik Ki ;
-" iki Ərəb Bir-Biri İlə Döyüşüb Bizə Nə Onlardan." Bir Gün Aşura Gününə Təsadüf Edirdi. Yenə O Evə Gəldim. Gördüm Ki Heç Kim Yoxdu. Öz- Özümə Dedim ;
-"Görəsən Bunları Hansı Molla Aldadıb Ki,,,Bu Gun Bura Gəlməyiblər."
Və Maşına Minib , Çıxdım Yola Ki, Kimisə Aldadib Gətirim O Evə. Bir Xanım Qız Tələsirdi, Hüseyniyə Getmək İstəyirdi, Onu Maşına Götürüb, Yuvamıza Gətirdim. Qız Başladı ağlamağa , Yalvarmağa ki ;
-"Sən Necə Kişisən Bu Gün Aşuradı Belə İş Tutursan. İmam Zaman(ə)dan Utanmırsan? İmama Əziyyət Verirsən Bu İşinlə. Heç Olmaya Bir Gün Etmə Bu İşi, Bir Gecə Kişi Ol Günah Etmə, Hüseyndən(ə) Utan."
Mənə Təsir Etdi Bu Sözlər. Dedim Ki ;"Yaxşı Bir Gün Günah Etməyəcəm, Görək Zəhra (s.ə) Mənə Necə Kömək Edecək." Xanim Qız İsə Dedi ; -"Sən Bir Gün Et Zəhra Sənin Əlini Tutacaq İnşaƏllah" Mən Onu Maşına Mindirdim Və Hüseyniyəyə Gətirdim. Maşında Elə Ağlayırdi, Elə Titreyirdi Ki, Mənə Çox Təsir Etdi. Evə Gəldim Anam, Atam, Bacımda Evdə Yox İdilər, Onlar Da Məscidə Getmişdilər. Televizoru Açdım, Gördüm Ki İmam Hüseynin Hərəmini Canlı Göstərirlər, Və Bir Tərəfdə Də Rozə Deyilir. Çox Təsirləndim. Ağlamağa başladım.Günahlarım Bir-Bir Gözlərimin Qarşısına Gəldi. Ah- Nalə Etdim. Ürəyim Çox Kövrəldi. Ağlaya-Ağlaya Zümzümə Edirdim Ki; -"Ya Hüseyn(ə) Əlimi Tut, Ya Zəhra(s.ə) Əlimi Tut Deyə Ah-Nalə Etdim." Evdə Heç Kim Yox İdi Deyə Gecəni Səhərə Qədər Ağlamaqla Keçirdim. Səhərə Yaxın Valideynlərim Evə Qayıtdılar. Anam Otağa Daxil Oldu Məni Bu Halda Görüb Dedi ; -"Rza Səndən Hüseynin Ətri Gəlir." Özümü Atdım Onların Ayağına Ağladım Üzr İstədim, Çünki Onlara Çox Əziyyət Etmişdim. Onlar Çox Sevindilər Ki Mən Peşiman Olmuşam. Sabahısı Günü Qara Libas Geyinib, Məscidə Yollandım. Məni Hamı Tanıyırdı. Bilirdilər Ki Əvvələr Mən Nə Günah Sahibi İdim.Amma Məni Çox Gözəl Qarşılayirdılar. Mərsiyə Deyilərkən Mən Də Əlimə Zəncir Alıb Vurmağa Başladım. Zənciri Kürəyimə Vurduqca O Qızın Sözləri Yadıma Düşürdü Və Daha Da Güclü Vururdum Ki Mən Öz Günahımla Nə Qədər Hüseynə(ə), Zəhraya(s.ə) Əziyyət Etmişəm. Beləliklə Mən Də Oldum Heyyətdən. Əzadarlıqlarda İştirak Etdim. Bir gün Mohizə Edən Ağa Mənə Dedi Ki ; -"Səni Kərbəlaya Aparmaq İstəyirəm" Dedim "Axı Pulum Yoxdu." Dedi Ki Pul Lazım Deyil. Elə Bir Neçə Gündən Sonra Özümü Kərbəlada Altı Guşəli Zirehin Yanında Gördüm.Özümü Atdım Zirehə Və Başladim Züm-Zümə. Edərək Ağlamağa Ki ; -"Huseyncan Gəlmişəm Nokərin Olam Ağa Tut Əlimnən Yalvariram Sənə Qul qüsurlu Olsa da Şah Kərəmli Olar Ağacan" Və Bir Neçə Müddət Keçdi. Mən İş Sahibi Oldum. Pulum Vəzifəm,hər Şeyim.Və Mənə Nəsib Oldu Getdim Məkkəyə .Birdə Gördüm Ki, Bəqidə Ayaq Yalın Xanim Zəhranın Pak Və Müqəddəs Qəbrini Axtarıram. Öz Özümə Ürəyimdə Deyirəm Ki ; -"Ya Zəhra(ə.s) Bir Gecə Sizi Qəbul Etdim Siz Bir Gecəyə Xatir Mənə Nələr Verdiniz. Məni Həm Kərbəlayi Etdiniz, Həm Hacı Etdiniz. Beləliklə Bir Gün Anam Mənə Dedi ; -"Rzacan Gəl Səni Evləndirək." Dedim Ki Necə Məsləhətdir. Ana Bir Qız Soraqlaşıb Tapdı Və Dedi Ki Çox Möminə Bir Qızdır. Beləcə Onlara Elçiliyə Getdik. Qızın Atası Məni O biri Otağa Aparıb Mənlə Söhbət Elədi. Dedi Oğlum; -"Mən Soraqalaşmışam Sənin Haqqında Hər Şeyi Öyrənmişəm Səni Tanıyıram Əvvəlindən Də Xəbərim Var. Amma Mənə Keçmişin Maraqlı Deyil. İndi Bilirəm Ki Sən Dindarsan, Hüseyn(ə) Aşiqisən. Heç Vaxt Huseyndən(ə) Ayrılma" Mən Qalxıb Onu Qucaqlayib Öpdüm, Dedim Oldu Atam, Mən Hər Zaman Hüseynçi Olaraq Qalacam . Və Otağa Qayıtdıq, Qız Bizə Çay Gətirdi...Çayi Mənə Təqdim Edəndə Mənə Baxdı...O Məni Mən Də Onu Tanidim. Bu Məclisə Gələrkən Onun Başini Aldadaraq O Evə Gətirib Onunla Zina Etmək İstədiyim Lakin Məni Zəhraya (s.ə) And Verdirib Bu İşdən Yayindiran Xanim İdi. Birdən Padnus Əlindən Yerə Düşdü Və Yerə Yıxıldı. Anamla Bacım Onu O Biri Otağa Apardılar. Həmən Otaqdan Ya Zəhra (s.ə) Deyərək Ağlamaq Səsi Gəlirdi, Mən Də Gəldim O Biri Otağa Anamdan Nə Olduğunu Soruşdum, Anam Dedi ; -"Bilirsən Rzacan Bu Qız Nə deyir.? Bu Gecə Yuxuda Həzrəti Zəhranı(s.ə) Görüb. Xanım Zəhra (s.ə) Ona Sənin Şəklini Gösterib Və Deyib Ki Bu Oğlan Bu Axşam Sənə Elçi Gələcək,Onu Rədd Etməyəsən. O Mənim Hüseynimlə Yeni Dost Olub. Beləliklə Bir gecə Günahı Tərk Edib Həzrəti Zəhranın(s.ə). Hüseyninin(ə) Sevimlisi Oldum.]]>

Qonşuluqda iki ailə yaşayırdı. Ailənin birində hər gün dava-qırğın, mübahisə idi. Digər ailədən cınqırtı belə çıxmırdı, sakit şəkildə yaşayırdılar.
Bir dəfə dava-dalaşlı ailədəki qadın həsəd aparan şəkildə ərinə dedi:
- A kişi get bir gör o ailə nə edir, nə iş görür, niyə onların heç səs-səmiri gəlmir?
Ər sakit şəkildə evdən çıxıb, asta addımlarla qonşu evin pəncərəsinə yaxınlaşıb güdməyə başladı. Gördü ki, evin xanımı evləri silir. Birdən nəsə onun yadına düşdü və cəld mətbəxə qaçdı. Bu zaman əri qəfil evə girdi, görünür tələsirdi. Ayağının altında vedrəni görmədiyi üçün vedrəni aşırtdı, çirkli su yerə dağıldı. Arvad qaçaraq otağa girib mənzərəni gördü. Əri ağzını açmadan dilləndi :
- Ay kişi, sən Allah bağışla, yadımdan çıxmışdı.
Kişi dedi:
- Nə danışırsan, sən bağışla, fikirli idim, görmədim. Səni də zəhmətə saldım.
Kədərlənmiş qonşu evə qayıtdı. İçəri girər-girməz arvadı dedi:
- Noldu, ay kişi, bir şey gördün?
- Hə.
- Nə gördün?
- Mən hər şeyi başa düşdüm.
Bizim ailədə HAMI HAQLIDIR.
Onlarda isə HAMI TƏQSİRKARDIR.]]>

Mərhum Ağa Seyyid Cavad Xorasani İsfahan camaatının ən çox etimad etdiyi imam-camaatı olmuşdur. Ürfan və mənəviyyatda yüksək məqama çatmışdır.

O zamanın məmurları qərara alırlar ki, İsfahanın abad torpaqlarını ələ keçirtsinlər. Ona görə insanların canına təşviş düşür. Çünki bir çoxlarının gəlirləri məhz o abad torpaqlardan idi.

Hər nə qədər hökumət adamları ilə müzakirələr etdilər, fayda vermədi.

Alim buyurur: “Mən artıq adi qapıların üzümə bağlandığını gördüm və İmam Zaman ağaya (ə.f) bir məktub yazıb çaya atdım.

İsfahanın məşhur övliyalarının dəfn edildiyi qəbiristanlığa getdim və “Nüdbə” duasını oxumağa və ağlamağa başladım.

Elə hey deyirdim: “Ey Əhmədin övladı! Sizin xidmətinizə gəlmək üçün yol vardırmı?”.

Qəflətən atın ayaq səslərini eşitdim və gördüm ki, bir kişi ata minib üzü qibləyə tərəf gedir. Mənə sevgi dolu bir baxışla baxdı və sonra qeybə çəkildi.

Həzrəti (ə.f) görən kimi qəlbim rahatlandı və çətinliyimin həll olduğundan əmin oldum. Sonrakı gecə çətinliklərimizin hamısı həll oldu.
Əlbəttə, mən Həzrəti (ə.f) həmin baxışla dəfələrlə yuxumda görürdüm”. (Həvzəh)]]>

Mərhum Ağa Seyyid Cavad Xorasani İsfahan camaatının ən çox etimad etdiyi imam-camaatı olmuşdur. Ürfan və mənəviyyatda yüksək məqama çatmışdır.
O zamanın məmurları qərara alırlar ki, İsfahanın abad torpaqlarını ələ keçirtsinlər. Ona görə insanların canına təşviş düşür. Çünki bir çoxlarının gəlirləri məhz o abad torpaqlardan idi.

Hər nə qədər hökumət adamları ilə müzakirələr etdilər, fayda vermədi.

Alim buyurur: “Mən artıq adi qapıların üzümə bağlandığını gördüm və İmam Zaman ağaya (ə.f) bir məktub yazıb çaya atdım.

İsfahanın məşhur övliyalarının dəfn edildiyi qəbiristanlığa getdim və “Nüdbə” duasını oxumağa və ağlamağa başladım.

Elə hey deyirdim: “Ey Əhmədin övladı! Sizin xidmətinizə gəlmək üçün yol vardırmı?”.

Qəflətən atın ayaq səslərini eşitdim və gördüm ki, bir kişi ata minib üzü qibləyə tərəf gedir. Mənə sevgi dolu bir baxışla baxdı və sonra qeybə çəkildi.

Həzrəti (ə.f) görən kimi qəlbim rahatlandı və çətinliyimin həll olduğundan əmin oldum. Sonrakı gecə çətinliklərimizin hamısı həll oldu.
Əlbəttə, mən Həzrəti (ə.f) həmin baxışla dəfələrlə yuxumda görürdüm”. (Həvzəh) ]]>

Bismillah.
Xanım Zəhranın (ə) diqqət etdiyi şəhid.

Şəhid İbrahim Himmət haqqında.
Zalım Səddam hüseynin başlatdığı iran və iraq müharibəsi zamanı şəhadətə çatmış iranlı şəhid komandir. "Şəhid İbrahim Himmət barəsində danışmaq üçün söz çoxdur.
Onun əxlaqı təqvası dillər əzbəri olub.
Şəhid İbrahim Himmət müharibə zamanı gözlərim İmam Hüseynin (ə) qızı Xanım Rüqəyyaya qurban olsun deyib, və döyüş zamanı iki gözünü itirən şəhiddir.
Və onun haqqında çox söz demək olar.
Onardan biri isə budur:
Şəhid İbrahim Himmətin xanımı deyir:
Himmət mənimlə ailə qurmamışdan əvvəl, bizə elçi gəlmişdilər.
Amma mən razılıq vermədim.
Və ailəmə bildirdim ki, mən razı deyiləm.
Və ailə üzvlərimdə mənim fikirimə ehtiram edib razılaşdılar.
Bu hadisədən bir neçə vaxt sonra bir yuxu gördüm və bu yuxu məni Himmətlə ailə qurmağa sövq etdi.
Yuxuda gördüm ki, bir qara çarşablı nurani xanım mənə yaxınlaşıb buyurdu:
Qızım mənim səndən bir istəyim var.
İstəyimdə budur ki, sən mənim övladım Himmətlə ailə qurmağa razılıq verəsən.
Əgər belə etsən məni sevindirərsən.
Sual verdim bəs xanım, siz kimsiz?
Buyurdu:
Qızım mən Zəhrayam (ə) (Həzrət Muhəmməd Peyğəmbərin (s) qızı) Bu yuxudan sonra mən fikirləşdim ki, Himmət nə edib ki, Xanım Zəhra (ə) yanında bu qədər hörməti var və onun üçün mənim övladım kəlməsini işlədir.
Və bu yuxudan sonra Himmətin ailəsinə xəbər göndərdik ki, bu evliliyi razıyıq." Ali-İmran surəsi, ayə 169. 'Allah yolunda öldürülənləri (Şəhidlər) heç vaxt ölü hesab etmə.
Əksinə, onlar diridirlər və Allahın yanında ruzi yeyərlər.'

Allah Şəhid İbrahim Himmətə rəhmət etsin.]]>

Həyatını günahlarla doldurmuş bir adam, yağışlı və palçıqlı bir gündə ayağı sürüşür və yerə yıxılır. Yıxılan zaman üstündəki paltarları çirklənməsin deyə əlləri ilə yerdən tutur və ayağa qalxır.Yerdən tutuduğu üçün sağ əli daha çox çirklənmişdi. Amma bu bədəvi və mədəniyyəti olmayan biri, əlini yumaq yerinə, bir yerə silməyi üstün tutur. Siləcək bir yeri olmadığından, həmin anda yoldan keçən bir uşağın başını oxşayaraq əlini silir və ordan ayrılar. Bu hərəkətdən uşağın xəbəri belə olmur. Adam qısa bir müddət sonra günahlarına tövbə edəcək fürsət belə tapmamış vəfat edir.
Getdiyi yer mələklər tərəfindən göstəriləcəyi zaman çox qorxur, çünki həyatı büs-bütün günahlarla dolu idi. Cəhənnəmi gözləyərkən həmin anda mələklər ona cənnət bağçalarından bir bağça göstərirlər. Adam çaşıb qalır və bu qədər günahı olduğu bir halda necə olur ki, Allah ona cənnəti bəxş edir? O quluma söyləyin, bir gün əli palçığa bulaşdığında, o, əlini silmək üçün bir uşağın başını oxşamışdı. Etdiyi hərəkət yalnış olsa belə, o uşaq yetim idi. Kimsə ona yaxınlaşıb başını oxşamamışdı. O qulum pis niyyətli olsa da, o yetimi o qədər sevindirdi ki; mən də, o, gözəl yetim qulumun hörmətinə, o, günhkar qulumu bağışladım.

Nisa surəsi 2 Yetimlərə mallarını verin. Təmiz pis olanla (halalı haramla) satmayın. Onların mallarını öz mallarınıza qatıb yeməyin. Çünki bu, böyük bir günahdır.

Nisa surəsi 10

Həqiqətən, yetimlərin mallarını haqsız yerə yeyənlər, ancaq və ancaq qarınlarını doldurarsa atəş yemiş olurlar və artıq onlar yandırıb-yaxan oda (cəhənnəmə) girəcəklər

Ənam surəsi 152

Rüştünə çatana qədər yetimin malına ancaq ən gözəl şəkildə yaxınlaşın. Ölçünü və çəkini ədalətlə tam edin. Biz hər kəsi yalnız qüvvəsi çatdığı qədəriylə məsul müqəddəssən. (Biri haqqında) danışdığınız zaman yaxınınız belə olsa, ədalətli olun. Allaha verdiyiniz sözü tutun. Bunları Allah sizə öyüd-nəsihət alasınız deyə əmr etdi.

Peyğəmbərimizdən bir hədis: Kim məhəbbətlə əlini bir yetimin başına çəksə, Allah qiyamət günü yetimin başındakı tükün sayı qədər ona nur bağışlayacaq»

Allahın Peyğəmbəri (s.a.v.v) (Özünün daşürəkliyindən şikayətlənən kişiyə): Qəlbinin yumşalmasını və diləyinə çatmağını istəyirsənmi? Yetimə mehribanlıq göstər və əlini nəvazişlə onun başına çək, xörəyindən ona da yedirt. Belə olan halda qəlbin yumşalar və istəyinə çatarsan. (Əmali-Səduq, səh.395, hədis 1 )

İmam Əli (ə.s) (Şəhadətindən öncə vəsiyyətindən): Yetimlərə görə Allahdan qorxun ki, məbada bir gün qarınlarını doydurub bir gün ac saxlayasınız. Məbada, siz olan bir yerdə onlar aradan getsinlər.Çünki Allahın Peyğəmbərindən(s.a.v.v) belə buyurduğunu eşitmisən. Kim bir yetimə həyan olsa, onu ehtiyacsız etsə, vacib etdiyi kimi Allah bu işinə görə cənnəti ona vacib edər. Yetim malı yeyənə cəhənnəm odunu vacib etdiyi kimi. (Təfsirul-Əyyaşi,cild 1, səh.225, hədis 47 )
-
Yetimlərin malını zülmkarlıqla yeyənlər öz qarınlarına cəhənnəm odu atar və tezliklə (cəhənnəmdə) yanan alova daxil olarlar.(Biharul-Ənvar, cild 79, səh.268)
-
İslam Peyğəmbəri (s.a.v.v): Qiyamət günü bir dəstə ağızlarından alov saça-saça qəbirlərindən çölə çıxar. Ərz olundu: Ya Rəsulallah (s.a.v.v)! Onlar kimlərdir? Buyurdu: Yetim malı yeyənlər. (Əmali-Səduq, səh.395)
-
Fatimə Zəhra (s.ə) (Öz nitqlərindən birində): Allah Təala yetimin malını yeməkdən çəkinməyi,zülm və haqsızlığın qarşısını almaq üçün vacib buyurmuşdur. (Biharul-Ənvar, cild 70, səh.176, hədis 33)

aşağıda göstərilən sosial şəbəkələrdə və vatsapda paylaşaq]]>

Həyatını günahlarla doldurmuş bir adam, yağışlı və palçıqlı bir gündə ayağı sürüşür və yerə yıxılır. Yıxılan zaman üstündəki paltarları çirklənməsin deyə əlləri ilə yerdən tutur və ayağa qalxır.Yerdən tutuduğu üçün sağ əli daha çox çirklənmişdi. Amma bu bədəvi və mədəniyyəti olmayan biri, əlini yumaq yerinə, bir yerə silməyi üstün tutur. Siləcək bir yeri olmadığından, həmin anda yoldan keçən bir uşağın başını oxşayaraq əlini silir və ordan ayrılar. Bu hərəkətdən uşağın xəbəri belə olmur. Adam qısa bir müddət sonra günahlarına tövbə edəcək fürsət belə tapmamış vəfat edir.
Getdiyi yer mələklər tərəfindən göstəriləcəyi zaman çox qorxur, çünki həyatı büs-bütün günahlarla dolu idi. Cəhənnəmi gözləyərkən həmin anda mələklər ona cənnət bağçalarından bir bağça göstərirlər. Adam çaşıb qalır və bu qədər günahı olduğu bir halda necə olur ki, Allah ona cənnəti bəxş edir? O quluma söyləyin, bir gün əli palçığa bulaşdığında, o, əlini silmək üçün bir uşağın başını oxşamışdı. Etdiyi hərəkət yalnış olsa belə, o uşaq yetim idi. Kimsə ona yaxınlaşıb başını oxşamamışdı. O qulum pis niyyətli olsa da, o yetimi o qədər sevindirdi ki; mən də, o, gözəl yetim qulumun hörmətinə, o, günhkar qulumu bağışladım.

Nisa surəsi 2 Yetimlərə mallarını verin. Təmiz pis olanla (halalı haramla) satmayın. Onların mallarını öz mallarınıza qatıb yeməyin. Çünki bu, böyük bir günahdır.

Nisa surəsi 10

Həqiqətən, yetimlərin mallarını haqsız yerə yeyənlər, ancaq və ancaq qarınlarını doldurarsa atəş yemiş olurlar və artıq onlar yandırıb-yaxan oda (cəhənnəmə) girəcəklər

Ənam surəsi 152

Rüştünə çatana qədər yetimin malına ancaq ən gözəl şəkildə yaxınlaşın. Ölçünü və çəkini ədalətlə tam edin. Biz hər kəsi yalnız qüvvəsi çatdığı qədəriylə məsul müqəddəssən. (Biri haqqında) danışdığınız zaman yaxınınız belə olsa, ədalətli olun. Allaha verdiyiniz sözü tutun. Bunları Allah sizə öyüd-nəsihət alasınız deyə əmr etdi.

Peyğəmbərimizdən bir hədis: Kim məhəbbətlə əlini bir yetimin başına çəksə, Allah qiyamət günü yetimin başındakı tükün sayı qədər ona nur bağışlayacaq»

Allahın Peyğəmbəri (s.a.v.v) (Özünün daşürəkliyindən şikayətlənən kişiyə): Qəlbinin yumşalmasını və diləyinə çatmağını istəyirsənmi? Yetimə mehribanlıq göstər və əlini nəvazişlə onun başına çək, xörəyindən ona da yedirt. Belə olan halda qəlbin yumşalar və istəyinə çatarsan. (Əmali-Səduq, səh.395, hədis 1 )

İmam Əli (ə.s) (Şəhadətindən öncə vəsiyyətindən): Yetimlərə görə Allahdan qorxun ki, məbada bir gün qarınlarını doydurub bir gün ac saxlayasınız. Məbada, siz olan bir yerdə onlar aradan getsinlər.Çünki Allahın Peyğəmbərindən(s.a.v.v) belə buyurduğunu eşitmisən. Kim bir yetimə həyan olsa, onu ehtiyacsız etsə, vacib etdiyi kimi Allah bu işinə görə cənnəti ona vacib edər. Yetim malı yeyənə cəhənnəm odunu vacib etdiyi kimi. (Təfsirul-Əyyaşi,cild 1, səh.225, hədis 47 )
-
Yetimlərin malını zülmkarlıqla yeyənlər öz qarınlarına cəhənnəm odu atar və tezliklə (cəhənnəmdə) yanan alova daxil olarlar.(Biharul-Ənvar, cild 79, səh.268)
-
İslam Peyğəmbəri (s.a.v.v): Qiyamət günü bir dəstə ağızlarından alov saça-saça qəbirlərindən çölə çıxar. Ərz olundu: Ya Rəsulallah (s.a.v.v)! Onlar kimlərdir? Buyurdu: Yetim malı yeyənlər. (Əmali-Səduq, səh.395)
-
Fatimə Zəhra (s.ə) (Öz nitqlərindən birində): Allah Təala yetimin malını yeməkdən çəkinməyi,zülm və haqsızlığın qarşısını almaq üçün vacib buyurmuşdur. (Biharul-Ənvar, cild 70, səh.176, hədis 33)
aşağıda göstərilən sosial şəbəkələrdə və vatsapda paylaşaq ]]>

Həyatını günahlarla doldurmuş bir adam, yağışlı və palçıqlı bir gündə ayağı sürüşür və yerə yıxılır. Yıxılan zaman üstündəki paltarları çirklənməsin deyə əlləri ilə yerdən tutur və ayağa qalxır.Yerdən tutuduğu üçün sağ əli daha çox çirklənmişdi. Amma bu bədəvi və mədəniyyəti olmayan biri, əlini yumaq yerinə, bir yerə silməyi üstün tutur. Siləcək bir yeri olmadığından, həmin anda yoldan keçən bir uşağın başını oxşayaraq əlini silir və ordan ayrılar. Bu hərəkətdən uşağın xəbəri belə olmur. Adam qısa bir müddət sonra günahlarına tövbə edəcək fürsət belə tapmamış vəfat edir.
Getdiyi yer mələklər tərəfindən göstəriləcəyi zaman çox qorxur, çünki həyatı büs-bütün günahlarla dolu idi. Cəhənnəmi gözləyərkən həmin anda mələklər ona cənnət bağçalarından bir bağça göstərirlər. Adam çaşıb qalır və bu qədər günahı olduğu bir halda necə olur ki, Allah ona cənnəti bəxş edir? O quluma söyləyin, bir gün əli palçığa bulaşdığında, o, əlini silmək üçün bir uşağın başını oxşamışdı. Etdiyi hərəkət yalnış olsa belə, o uşaq yetim idi. Kimsə ona yaxınlaşıb başını oxşamamışdı. O qulum pis niyyətli olsa da, o yetimi o qədər sevindirdi ki; mən də, o, gözəl yetim qulumun hörmətinə, o, günhkar qulumu bağışladım.

Nisa surəsi 2 Yetimlərə mallarını verin. Təmiz pis olanla (halalı haramla) satmayın. Onların mallarını öz mallarınıza qatıb yeməyin. Çünki bu, böyük bir günahdır.

Nisa surəsi 10

Həqiqətən, yetimlərin mallarını haqsız yerə yeyənlər, ancaq və ancaq qarınlarını doldurarsa atəş yemiş olurlar və artıq onlar yandırıb-yaxan oda (cəhənnəmə) girəcəklər

Ənam surəsi 152

Rüştünə çatana qədər yetimin malına ancaq ən gözəl şəkildə yaxınlaşın. Ölçünü və çəkini ədalətlə tam edin. Biz hər kəsi yalnız qüvvəsi çatdığı qədəriylə məsul müqəddəssən. (Biri haqqında) danışdığınız zaman yaxınınız belə olsa, ədalətli olun. Allaha verdiyiniz sözü tutun. Bunları Allah sizə öyüd-nəsihət alasınız deyə əmr etdi.

Peyğəmbərimizdən bir hədis: Kim məhəbbətlə əlini bir yetimin başına çəksə, Allah qiyamət günü yetimin başındakı tükün sayı qədər ona nur bağışlayacaq»

Allahın Peyğəmbəri (s.a.v.v) (Özünün daşürəkliyindən şikayətlənən kişiyə): Qəlbinin yumşalmasını və diləyinə çatmağını istəyirsənmi? Yetimə mehribanlıq göstər və əlini nəvazişlə onun başına çək, xörəyindən ona da yedirt. Belə olan halda qəlbin yumşalar və istəyinə çatarsan. (Əmali-Səduq, səh.395, hədis 1 )

İmam Əli (ə.s) (Şəhadətindən öncə vəsiyyətindən): Yetimlərə görə Allahdan qorxun ki, məbada bir gün qarınlarını doydurub bir gün ac saxlayasınız. Məbada, siz olan bir yerdə onlar aradan getsinlər.Çünki Allahın Peyğəmbərindən(s.a.v.v) belə buyurduğunu eşitmisən. Kim bir yetimə həyan olsa, onu ehtiyacsız etsə, vacib etdiyi kimi Allah bu işinə görə cənnəti ona vacib edər. Yetim malı yeyənə cəhənnəm odunu vacib etdiyi kimi. (Təfsirul-Əyyaşi,cild 1, səh.225, hədis 47 )
-
Yetimlərin malını zülmkarlıqla yeyənlər öz qarınlarına cəhənnəm odu atar və tezliklə (cəhənnəmdə) yanan alova daxil olarlar.(Biharul-Ənvar, cild 79, səh.268)
-
İslam Peyğəmbəri (s.a.v.v): Qiyamət günü bir dəstə ağızlarından alov saça-saça qəbirlərindən çölə çıxar. Ərz olundu: Ya Rəsulallah (s.a.v.v)! Onlar kimlərdir? Buyurdu: Yetim malı yeyənlər. (Əmali-Səduq, səh.395)
-
Fatimə Zəhra (s.ə) (Öz nitqlərindən birində): Allah Təala yetimin malını yeməkdən çəkinməyi,zülm və haqsızlığın qarşısını almaq üçün vacib buyurmuşdur. (Biharul-Ənvar, cild 70, səh.176, hədis 33)
aşağıda göstərilən sosial şəbəkələrdə və vatsapda paylaşaq ]]> Naməhrəmlə zarafat https://imameli.az/diger/hekayeler/483-namhrml-zarafat.html https://imameli.az/diger/hekayeler/483-namhrml-zarafat.html movlan Mon, 23 Oct 2017 10:20:37 +0400

Bir nəfər belə nəql edir: Kufə məscidində bir qadına Quran öyrədirdim. Qadın pərdənin o tərəfində idi, mən isə bu tərəfində. Şeytan mənə qələbə çaldı və o naməhrəm qadınla zarafat etdim. Bir il ötdü. Sonrakı il Mədinəyə getdim. İmam Sadiqin (ə) hüzuruna. İmam astaca mənim qulağıma dedi: -"Bizi sevənlərdən hansı xəlvətdə günah etsə, Allah rəhmət nəzərini ondan götürər. Biz gördük ki, sən Kufə məscidində naməhrəm qadınla zarafat etdin. Bizdən bir şey gizlin qalmaz”.
Naməhrəm qadınla zarafat haramdır. Şeyx Səduqun "İqab əl-ə`mal” kitabında belə bir hədis var: -"Kim naməhrəm qadınla zarafat etsə, Allah hər bir kəlməyə görə, onu min il həbs edər”.
Əgər İmam Zamanı (əc) sevirsənsə, ona əziyyət vermə. Onun hüzurunda günah etmə. Bizim əməl naməmizi Həzrətə (əc) verdilər. Hədisdə var ki, İmam Zaman (əc) bizim günahlarımızı gördükdə ağlayır. Özünlə Allah arasında! İmam Zaman (əc) bu gün sənin əməl naməni gördükdə sevindi ya ağladı? Bizim günahımız bizim ağamızı incidir. Ona əziyyət verməyimiz təəssüf doğurur.
]]>

Avstraliyalı elm adamı Makkeni Human 20 il Quranla vuruşdu...
Bir gün quranda bir ayətə rast gəlir və deyir: (Nəhayət ki mən bu kitabda nöqsan tapdım!!!) "Nəhayət, onlar (Taifdəki, yaxud Şamdakı) qarışqa vadisinə gəlib çatdıqda bir qarışqa (qarışqaların padşahı) dedi: “Ey qarışqalar! Yuvalarınıza girin ki, Süleyman və ordusu özləri də bilmədən sizi (ayaqları altında) basıb sındırmasınlar!” حَتَّىٰ إِذَا أَتَوْا عَلَىٰ وَادِ النَّمْلِ قَالَتْ نَمْلَةٌ يَا أَيُّهَا النَّمْلُ ادْخُلُوا مَسَاكِنَكُمْ لَا يَحْطِمَنَّكُمْ سُلَيْمَانُ وَجُنُودُهُ وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ
(Ənnəml-18) "qarışqa surəsi"
Məsələ burasındadır ki bu ayədə keçən "Yəhtimənnəkum" feeli ərəb dilində şüşənin sındırılmasına deyilir. Yəni bu kəlmənin alternativi yoxdur və ərəblər şüşənin sınmasına "Yəhtimənnəkum" deyərlər. Məntiqi baxımdan zahiri mənada alimin iddiası dogrudur. Çünki "sındırmag" və "əzmək" fərqli fərqli məna daşıyan kəlmələrdir və zahirən burda "Yəhtimənnəkum" "Sındırarlar" yerinə düşmür. Əslində Makkeni özü də ərəb dilini bilən şəxs oldugundan bu məsələdə iddia edir. Və bu barədə düz 5-il neçə neçə kitablar yazır quranın əleyhinə.
Nəhayət bir gün Almaniyada keçirilən elmi bir simpoziuma qatılır. Orda uzun uzadı çıxışlar edir və tədbirin sonunda Alman təbiətşünas Şröder Hayngeldorf onu öz evinə qonag aparır. Və qonagına darıxmamag üçün təbiət barəsində ümumdünya zooloqların ensiklopedik nəzəriyyəsini verir. Makkeni bir qədər oxuduqdan sonra şok olur və gecənin bir alemi başlayır otagında qışqırmaga.
Ev sahibi soruşur:
- "sizə nə oldu?"
Makkeni:
- "Cənab burda yazılanlar dogrudur?"
Ev sahibi:
- "əlbət də dogrudur. Mən sizə ümumdünya zooloqların nəzərini elmi kəşflərini vermişəm necə məgər?"
Makkeni:
-"Elə bu dəqiqə mənə bilet sifariş verin evə qayıtmalıyam elə bu dəqiqə!!!"
Məsələ burasındadır ki zoologiya elminə görə qarışqaların bədənlərinin üz qabıgı 70-faiz şüşə elementlərindən təşkil edilir. Yəni qarışqanın zahiri bədən qəlibi 70-faiz şəffaf şüşədir. Əgər siz minlərlə qarışqaları ovcunuzda sıxsanız onların necə xırçıldayarag ovcunuzda şüşə kimi sındıgını eşidərsiniz. Məhs bu üzdən də Hikmətli və Bənzərsiz Alim Allah Subhanahuvatala ayədə "Lə Yəhtimənnəkum" "Sındırmag" kəlməsini gətirir.Makkeni 20-il ərzində yazdıgı bütün elmi işlərini yandırdı və onlara rəddyə yazaraq öz səhvini etiraf elədi.
Paylaşaq hamı məlumatlansın ]]>

Mərhum Şeyx AyətUllah Xoi Ağanin Dövründə Bir Şəxsin 16 Yaşinda Olan Bacisi Qəflətən Ürək Tutmasindan Dünyasini Dəyişir...
İslam Qanunlarina Uyğun Halda Dünyasini Dəyişmiş Xamim Qüsullanib Kəfənlənərək Qəbr Evinə Təhvil Verilir...
Mərhumənin Qardaşi Evə Gəldikdə Köynəyinin Sinə Cibindəki Sənədləri Nə Qədər Axtarsa Da Tapa Bilmir...Məlum Olur Ki Bacisini Qəbrə Qoyarkən Cibindəki Sənədləri Qəbrin İçinə Düşüb... Və O Sənədlər Də Elə Vacib Bir İşə Lazim Olur Ki Yenidən Sənədləri Bərpa Etmək Üçün Xeyli Vaxt Lazim Olur Bunun Da Xeyli Vaxt Çəkəcəyini Başa Düşən Mərhumənin Qardaşi Qəbri Açdirmaq Qərarina Gəlir Və AyətUllah Xoinin Yanina Gedərək Hal Qəziyyəni Olduğu Kimi Ona Nəql Edib Qəbri İçdirib Sənədləri Oradan Götürmək Üçün İzin İstəyir...AyətUllah Xoyi Vəziyyətin Çixilmaz Olduğunu Görüb Qəbri Açdirmağa İzin Verir...
Mərhumənin Qardaşi Raziliqla AyətUllah Xoidən Ayrildiqdan Bir Neçə Saat Sonra Ağlaya-Ağlaya Yenidən AyətUllah Xoinin Hüzuruna Qayidir Və Deyir.;
-""And Olsun Canim Əlində Olan Allaha Ki Mən Bacimi İslam Hökümlərinə Uyğun Olaraq Qüsul Verdirib Kəfənlətdirib Torpağa Təhvil Vermişdim...Lakin Sənədləri Götürmək Üçün Qəbri Açdiqda Bacimi Çilpaq,,,Kəfənsiz,,, Sixilmiş,,,Əzil
miş,,,Üz Gözü Parçalanmiş Və Saçlarinin İlan Kimi Boğazina Dolanaraq Onu Boğduğunu Gördüm""
Bu Hadisədən Xəbırdar Olan AyətUllah Xoi Şəxsə Sual Verir Ki ;
-""Bacin Həddi Buluğa Çatmişdi...? Və Həddi Buluğa Çatmişdisa Allahin Əmrinə Tabe Olub Örtünmüşdümu...?
Şəxs Bu Suallar Qarşisinda Bir Müddət Susaraq ;
-""Xeyr Ya Şeyx Həddi Buluğa Çatsa Da Örtünməmişdi Lakin Namaz Əhli İdi Deyə Cavab Verir ""
AyətUllah Xoi İsə Cavabinda Həmən Mərhumə Xanimin Qardaşina Deyir ;
-""Allahin ""Örtünün"" Hökmü Əmrinə Tabe Olmayan Kəslər Qəbrə Qoyularkən Torpaq Ona Əmr Edər...《Sən Sağ İkən Mənim Üzərimdə Başi Sinəsi Açiq Halda Allahin Əmrinə Zidd Olan Geyimləri Geyinirdin...Elə İsə Bətnimdə Örtünməyin Sənə Bir Faydasi Olmayacaq Çixar Kəfənivi Və Şiddətli Əzabi Dadmaqda Hazir Ol..."
paylaşaq]]>

Şeyxlərdən biri dərslərinin birində özünün oğlu ilə arasında yaşanmış çox hüzünlü həyat hekayəsini danışır.

Zövcəm birinci uşağımızı dünyaya gətirəndə mənim hələ 30 yaşım yox idi. O gecə hələ də gözlərim önündədir... Bütün gecəni, adətim üzrə, dostlarımla küçədə keçirdim. Gərəksiz söhbətlərdən başqa bir şeydən ibarət deyildi. Yadımdadır, həmin gecə onları çox güldürmüşdüm. Hədsiz insanları yamsılamaq bacarığım vardı. Səsimi yamsıladığım şəxsin səsinə eyniylə bənzədirdim. Lağ-lağılarımdan heç kəs, hətta dostlarım belə əmin deyildi. Bəziləri dilimdən qurtulmaq üçün məndən uzaqlaşmağa yönəlirdilər. Həmin gecə, mağazanın qarşısında bir kor dilənçini necə ələ saldığımı xatırlayıram. Ayağım önünə qoyaraq yıxılmasına səbəb oldum. Aciz-aciz başını ətrafa çevirməyə başladı...
Adətim üzrə evə gec getdim və zövcəmin məni gözlədiyini gördüm. Dəhşətli halda, titrək səslə mənə dedi: “Rəşid...harda idin?” Kinayəli şəkildə: “Harda olacam, Marsda?! Təbii ki, dostlarımla idim”-deyə cavab verdim. O əldən düşmüş görünürdü, göz yaşlarını saxlayaraq mənə dedi: “Rəşid mən çox halsızam, deyəsən uşaq tezliklə gələcək.” Göz yaşları üzünə süzülürdü. Xanımıma qarşı etinasız olduğumun fərqinə vardım. Bütün bu gecələr, əsasən də doqquzuncu ay, küçələrdə gəzməli deyildim, onun qayğısına qalmalı idim. Onu xəstəxanaya apardım və o, doğum otağında uzun müddət ağrılar içərisində qaldı. Doğuş ağır keçsə də səbr ilə gözləyirdim. Yorulana qədər gözlədikdən sonra evə getmək qərarına gəldim. Xəbər etsinlər deyə nömrəmi xəstəxanada qoydum.
Təqribən bir saat sonra məni Səlim ilə muştuluqladılar. Həmin dəqiqə xəstəxanaya yollandım və çatar çatmaz doğum həkimini görməyimi tövsiyə etdilər. “Nə həkim? Mən sadəcə Səlimi görmək istiyirəm!”- deyə qışqırdım. “Öncə həkimə müraciət edin”- dedilər. Həkimlə görüşdükdə mənimlə kədərli danışdı. Oğlumun gözlərində ciddi qüsur olduğunu öyrəndikdə sarsıldım və beləliklə o görməyəcəkdi. Mağazanın önündə yıxdığım kor dilənçini xatırladım. SubhənAllah! Nə əkərsən onu da biçərsən. Zövcəm kədərli deyildi, çünki Allahın hökmünə inanmışdı və razılıq göstərirdi. O məni tez-tez, başqalarını yamsılamaqdan çəkindirirdi! Haqlı olaraq o buna yamsılama yox, qeybət deyirdi.
Əslində mən Səlimə çox da diqqət yetirmirdim, özümü elə aparırdım sanki o bizimlə bir evde deyil. O bərkdən ağlamağa başlayanda rahat yatmaq üçün qonaq otağına keçirdim. Zövcəm isə onun qayğısına qalırdı, onu çox sevirdi. Ona nifrət etməsəm də, sevə də bilmirdim. Səlim ilk dəfə iməklədikdə zövcəmin sevinci hədsiz idi. Artıq iki yaşına az qalmış o gəzməyə çalışdı, və bu zaman biz anladıq ki, o həmdə şikəstdir. Mən nə qədər ondan uzaqlaşsam da, zövcəm ona bir o qədər şəfqət göstərirdi. Hətta Əli və Xalid dünyaya gəldikdən sonra belə.
İllər keçdi... Vaxtımın çoxunu dostlarım ilə keçirirdim, əslində mən onların əlində bir oyuncaq kimi idim, onları istədikləri vaxt əyləndirirdim. Zövcəm daim mənim düzəlməyim üçün çalışırdı. Mənim düz yola gəlməyim üçün həmişə dua edirdi. O mənim düşüncəsiz hərəkətlərimə heç vaxt əsəbləşmirdi. Lakin qardaşlarına şəfqət göstərdiyim halda Səlimə soyuq davranmağım onu çox kədərləndirirdi. Səlim böyüdü. Zövcəm onu əlillər üçün xüsusi məktəbə yazdırmaq istədiyni deyəndə mən qarşı çıxmadım.
Həqiqətən də, vaxtın necə keçdiyini hiss etmirdim, bütün günlərim eyni keçirdi. Günlərim yalnız: iş, yatmaq, yemək və dostlarla gəzişməkdən ibarət idi. O günə qədər... Cümə günü səhər saat 11-də yuxudan durdum, bu mənim üçün tez idi. Mən toya cağrılmışdım, buna görə də geyindim, ətirləndim və artıq çıxmağa hazırlaşırdım. Keçərkən Səlim diqqətimi çəkdi, o hönkürtü ilə ağlayırdı. Doğulduğu gündən bu yana ilk dəfə idi ki onun ağlamağı diqqətimi çəkirdi... “Gedim, yoxsa qalıb onun dərdi ilə maraqlanım?”, deyə düşündüm. Yox, mən onu belə vəziyyətdə necə tərk edə bilərdim axı?! “Səlim, niyə ağlıyırsan?”, deyə soruşdum. Səsimi eşitdikdə ağlamağı kəsdi və kiçik əlləri ilə ətrafında nəsə axtarmağa başladı. Məni özündən uzaqlaşdırmaq istədiyini anladım. “İndimi yadına düşdüm? On il əsrzində sən harda idin?”,deyərək otağına girdi. Onun arxasınca otağına keçdim. Öncə ağlamağının səbəbini demək istəməsə də, onunla mülayim danışıb könlünü ala bildim.
Qardaşı Əli onu məscidə, cümə namazına aparmalı idi, lakin hələ gəlməmişdi və o qorxurdu ki, əgər geciksə məsciddə birinci səfdə dura bilməyəcək. O, Öməri, anasını çağırmışdı, lakin heç kim cavab verməmişdi. O buna görə ağlayırdı. Onun bağlı gözlərindən necə yaşlar axdığını gördüm. Sonra dedim: “Səlim... Mən bilmədim məni bunu deməyə nə vadar etdi, “Səlim, hüzünlənmə...Sən bilirsənmi bügün səni məscidə kim aparacaq?” “Əlbəttə ki, Əli , mən onun hara getdiyini bilmək istiyirəm”, dedi. Mən dedim: “Yox Səlim, bügün səni mən aparacam.” Səlim çox təəcübləndi, buna inana bilmədi. O elə bildi ki, mən onu aldadıram. Gözləri doldu və ağlamağa başladı. Onun göz yaşlarını sildim və əlindən tutdun sıxdım.

Onu məscidə maşınla aparmaq istədim. O istəmədi və dedi, “Ata, məscid yaxındadı. Mən gəzə-gəzə getmək istəyirəm.” Sonuncu dəfə məscidə nə vaxt getdiyimi xatırlamırdım...və sonuncu dəfə nə vaxt səcdə etdiymi də. İlk dəfə idi ki, mən buna görə qorxu və peşmançılıq hiss edirdim. Uzun illər ərzində bütün bunlara etinasız yanaşdığıma görə çox peşman idim. Məscid insanlarla dolu olsa da, Səlim üçün ilk səffdə yer tapa bildim. Cümə xütbəsinə qulaq asdıq, sonra onunla bir yerdə namaz qıldım.
Namazdan sonra Səlim məndən Quranı ona verməyimi xaiş etdi. Mən təəcübləndim. O kor olduğu halda necə oxuya bilərdi? Onun bu istəyini mənasız görürdüm, lakin xətrinə dəyməmək üçün istəyini yerinə yetirdim. O məndən Quranda Kəhf surəsini açmağımı istədi. Onun istədiyini etdim. Quranı məndən aldı, öz önünə qoydu və surəni oxumağa başladı... SubhənAllah! O bütöv surəni əzbər bilirdi. Mən özümdən utandım və Quranı əlimə götürdüm. Dodaqlarımın titrədiyini hiss edirdim... Oxudum və yenə oxudum. Allaha məni bağışlaması və hidayət etməsi üçün dua etdim. Bu dəfə ağlayan mən oldum. Mən kədərdən ağladım, boş şeylərə xərclədiyim vaxta görə peşman oldum. Hiss etdiyim tək şey, üzümə uzanan və göz yaşlarımı silən kiçik əllər idi. Səlim göz yaşlarımı silirdi...
Biz evə qayıtdıq. Zövcəm Səlimə görə çox qorxmuşdu, lakin mənim Səlim ilə birlikdə cümə namazı qıldığımı öyrənəndə bu qorxu sevinc göz yaşlarına çevrildi. Bu hadisədən sonra mən heç vaxt məsciddə qılınan camaat namazlarını buraxmadım. Pis dostlarımı tərk etdim, məsciddə özümə təzə dostlar tapdım. Onlarla birgə keçirdiyim vaxtda imanın şirinliyini hiss etdim. Onlardan məni bu fani dünya həyatından uzaqlaşdıracaq şeylər öyrəndim. Mən heç vaxt zikr məclislərini buraxmırdım... və gecə namazlarını da. Ayda bir neçə dəfə Quranı başdan ayağa oxuyurdum. Mən həmin o insan idim ki, bunları illərdi tərk etmişdim... Dilim daim Allahı zikr edirdi, bəlkə Allah mənim günahlarımı və insanları ələ salmağımı bağışlayar. Ailəmə daha yaxın olmağa başlamışdım. Zövcəmin gözlərindəki qorxu və narahatlıq artıq yox olmuşdu. Səlimin üzündən gülüş əksik olmurdu. Onu görən hər kəsə elə gəlirdi ki, sanki bütün dünya və içindəkiləri ona verilmişdi. Allahın bizə bəxş etdiyi nemətlərinə görə ona çoxlu dua və şükr etdim.
Yeni dostlarım bir gün dəvət məqsədilə uzaq bir yerə səyahət etməyə qərar verdilər. Mən ilk öncə tərəddüd etdim, sonra istixarə namazı qılıb zövcəmlə məsləhətləşdim. İmtina edəcəyini düşündüyüm halda əksi oldu! O buna çox sevindi və hətta mənə təkan verdi. Səlimə getdim və ona da bu səyahət barədə dedim, məni kiçik qollarının arasına aldı və mənə elə gəldiki əgər bacarsaydı mənim alnımdan öpərdi. Bundan sonra Allaha təvəkkül etdim, və Allaha həmd olsun hər şey öz qaydası ilə gedirdi.
Üç ay yarım evdən uzaq oldum. Bu ərəfədə vaxt tapan kimi zövcəmə zəng edirdim və uşaqlarımla danışırdım. Onlar üçün çox darıxmışdım, ən çox da Səlim üçün! Onun səsini eşitmək istəyirdim, getdiyim gündən bəri sadəcə onunla danışa bilməmişdim. Mən zəng etdikdə o, ya məktəbdə olurdu, ya da məsciddə. Həmişə zövcəmlə danışanda ona Səlimi öpməsini və mənim salamımı ona çatdırmasını deyirdim. O mənə sevincək və şən gülüşlə cavab verirdi, sonuncu zəngim istisna... Bu dəfə mən onun gülüşünü eşitmədim. Səsi dəyişmişdi. Ona dedim, “Mənim salamımı Səlimə çatdır”. “İnşəAllah”,- dedi.
Nəhayət evə qayıtdım, qapını döydüm. Ümid edirdim ki, qapını açan Səlim olacaq... Lakin önümdə hələ dörd yaşı tamam olmayan Xalidi gördükdə təəcübləndim. Mən onu qucağıma aldım, o isə dayanmadan qışqırırdı, “Ata, Ata!”. Bilmirdim nəyə görə, evə girəndə ürəyim sıxılmağa başlamışdı. Şeytanın şərindən Allaha sığındım. Zövcəmə yaxınlaşdım və hiss etdim ki onun üzündə nəisə dəyişiklik var. Ona yaxından baxdım, üzündə həmin illər öncə olan o hüznü gördüm. “Səni sıxan nədir?”, deyə soruşdum. O, “Heçnə”, dedi. Birdən Səlim yadıma düşdü, “Səlim hardadır?”, deyə soruşdum. Başını aşağı saldı və cavab vermədi. O anda Xalidin səsini eşitdim... O səs hələdə mənim qulağımda cingildəyir...“Ata, Səlim cənnətə, Allahın dərgahına getdi.” Zövcəm buna dayana bilməyib ağlayaraq otağı tərk etdi.
Sonra öyrəndim ki, Səlim mənim gəlməyimə iki həftə qalmış ağır xəstəliyə tutulub... Onu xəstəxanaya aparıblar. Xəstəliyi getdikcə ağırlaşıb, ta ki ruhu onun bədənini tərk edənə qədər... Baş verənlərin Allahın qədəri və sınağı olduğunu anladım. Mən anladım ki, bütün baş verənlər, Allah Subhanəhu və Təala’nın qədəri və imtahanı idi. Mən hələdə onun göz yaşlarımı silən əllərini hiss edirəm. Məni qucaqlayan qollarını... Səlim üçün necə də darıxıram, kor və şil olan... Yox, O kor deyildi! Əksinə kor olan mən idim! Pis dostların əhatəsində olarkən... Və o doğru yola yönələrkən də şikəst deyildi!
Onun tez-tez təkrarladığı sözü hələdə xatırlayıram, “Allah sonsuz mərhəmət sahibidir.” Səlim... bir vaxtlar sevgisindən uzaq durduğum... İndi anladım ki, mən onu qardaşlarından daha çox sevirdim. Çox ağladım... və hələdə buna görə hüzünlüyəm... Necə hüzünlü olmaya bilərəm? O mənim hidayətimə vəsilə oldu.
vatsap və facebookda paylaşaq dostlarımızda oxusun ]]>